EcoTrail Brussel – nabeschouwing

ecotrailNA

Het grote EcoTrail avontuur van de “3 Happy chicks” (onze officiële team-naam) is achter de rug… Was het zoals ik verwacht had ? Neen… en nog geen beetje.

Mentaal was ik volledig klaar voor de trail. Uiteindelijke zouden we elk “maar” ongeveer 27,5 km lopen. We hadden een strak plan om op tijd de drankposten te bereiken: om de 2 km de loper aflossen, zodat die “volle petrol” zou kunnen knallen en dan “uitrusten” op de fiets. “Uitrusten” dachten we… dat bleek pijnlijk anders. De tactiek wierp z’n vruchten af, wat betreft de snelheid, maar het fietsgedeelte, waar we duidelijk geen rekening mee gehouden hadden, was voor mij persoonlijk het lastigste deel.

De eerste 40 km waren heel heuvelig, wat maakte dat mijn benen al snel verzuurd waren en een lichte paniek me overviel, toen ik me realiseerde dat we op 35km zaten en dat niet eens in de helft was (ik kon nog net tellen tegen dan). Nog ‘even’ op de tanden bijten dus. Intussen verkrampten ook nek en rugspieren door de fietshouding en het telkens weer afkoelen. Ik begon steeds meer uit te kijken naar mijn 2 km loopstukjes om de pijn in mijn nek niet te voelen. Ook het idee dat we bijna een bevoorradingpost zouden bereiken, hield me bij momenten recht… of ja… lopen/fietsend. Daar verschanste ik me aan salami, kaas en tuc koekjes, telkens in diezelfde volgorde. De zoete sportrepen liet ik na de 2de voor wat ze waren. Ik kreeg ze nog nauwelijks door mijn keel.

Naarmate de kilometers aftelden, werd het donkerder en kouder en het parcours platter. Pas toen we km 60 bereikten en we dus nog een “luttele” 23 km voor de boeg hadden, zag ik het weer helemaal zitten. Alles deed pijn, maar pijn is tijdelijk, suste ik mezelf.
Jess en Carmen liepen vaak tegen de 12 km/u aan. Carmen, die perfect getraind had, heeft dat tempo kunnen vasthouden tot het einde. Jess heeft rond de 70 km af en toe het lopen aan zich moeten laten voorbij gaan, om haar nog herstellende pootje te sparen. Ik had het loopgedeelte bewust ietsje trager aangepakt dan mijn trail-buddies, om de verzuring wat uit te stellen en niet onverwachts in te storten en kon zo Jess een beetje ontlasten tegen het einde aan.

Eindelijk aan het met flikkerlichtjes bezaaide Atomium aangekomen, kwam de ontlading. Het was gedaan!! We hadden het gehaald!! En dat op 08:47:17 (klinkt lang he?). Het Atomium opkruipen, was blijkbaar enkel bedoeld voor ultralopers (die de 83km alleen uitliepen) en onze ontvangst was lauwtjes, maar de teleurstelling werd pas groot toen we vernamen dat het eerste damesteam een mooi prijzenpakket had ontvangen (loop-gps, minimal running shoes,…) en dat ook de eerste 3 mannenteams in de prijzen vielen, maar het 2de vrouwenteam, wij dus, in de kou bleef staan. Toegegeven, er waren slechts 2 voltallige vrouwenteams, maar moeten juist daarom de vrouwen niet beloond worden? Omdat ze de guts hebben gehad een “mannen-wedstrijd” te lopen en nog 7 teams (mannen en gemengd) achter zich te laten? Wij vonden van wel. Ah well…

In a nutshell: het was een uniek avontuur en we zijn oerfier op onszelf. Ongelofelijk hoeveel een mens aankan, als je gewoon het lef hebt om eraan te beginnen. We hebben er zelfs nauwelijks stijve spieren aan over gehouden. Training loont! Eten en drinken onderweg blijft moeilijk en dus een aandachtspunt (zeker voor Jess die er letterlijk een kater aan overhield). Dit was de perfécte voorbereiding op de marathon van Eindhoven.

Eindhoven, HERE WE COME!

 

Nog een snapshot van het landschap onderweg (gemaakt door trail-buddy Jess aka Vitamine F3):

Geplaatst door: Odile Desbeck