Guestpost: Maak het concreet!

maak-het-concreet

Vandaag breng ik jullie een inspirerend verhaal van een Spunky lezer en vriend, een mooi voorbeeld van synergie tussen voeding, beweging en respect voor het enige lichaam dat je hebt. Naar je lichaam luisteren en niet alleen blabla, maar ook actie ondernemen. Hij heeft het alvast helemaal begrepen.

Ik stel je voor aan: Niels  (‘nen Ollander’met brutale bek, maar een hart van goud…  en dat verklaart onderstaand taaltje)!

Met bijna twee meter op de teller mag ik heus wel wat gewicht in de schaal gooien, maar tramhalte vier ruim voorbij is het toch zaak om constant op te blijven letten om de boel nog enigszins toonbaar te houden. De veel gehoorde opmerking: “Ach, dat kan jij makkelijk hebben”, schoot me steeds vaker in het verkeerde keelgat. Ondanks alle inspanningen in de sportschool ging de teller toch beetje bij beetje richting BMI vijfentwintig. (Red.: voor diegenen die minder onderlegd zijn in de materie:  je wil je BMI tussen 18,5 en 25 hebben. Voorbij de uitersten moeten er sirenes gaan loeien en een zwaailicht gaan flikkeren.)

Als iets niet mijn ding was in het verleden, dat was het wel hardlopen. Echter, toen mijn zus in korte tijd het nodige gewicht kwijtraakte, besloot ik het toch maar weer eens op te pakken. Met de nodige tips en tricks van Dillie (aka Spunky Mindfood) werd lopen draaglijk, op den duur zelfs leuk! In het begin waren de rondjes kort met veel uithijgen, maar al snel schoot de conditie omhoog. Nu veertien maanden later loop ik tien kilometer zonder problemen in een straf tempo, een halve marathon lukt ook zeker.

Ondanks dat mijn conditie al beter was dan ooit tevoren, bleef mijn gewicht om en bij gelijk. Moet ik dan nóg meer gaan lopen om er iets af te krijgen? Ik vind hardlopen intussen erg leuk, maar er gaat zo wel heel veel tijd inzitten. “Misschien moet je eens naar je voedingspatroon kijken”, was het antwoord van Dillie.

Minder koolhydraten, meer eiwitten, ruw- en rauwvoer, portion control, calorieën tellen, zijn begrippen die mij alle bekend zijn. Met een dagelijkse intake van minimaal een half kilo aan rauw groenvoer (waarvan in de zomer veel eigen biologische teelt), een eetpatroon met amper aardappelen/rijst/pasta/brood, voldoende vis en gevogelte en weinig bezoeken aan de snackbar (Hollands voor frietkot), wist ik niet wat ik nog meer zou kunnen doen. Ik doe toch alles goed??

Nou ja,  alles… Na het hardlopen is er niets lekkerder dan een warme douche en dan lekker onderuit met een welverdiend glaasje. De beloning als gewoonte. Een gewoonte die je kunt doorbreken! Totale drooglegging, laat ik dat voor de grap eens proberen…

Twee weken later was ik ruim vijf kilo kwijt. Door niks extra te doen, echt helemaal niks! Nu weet ik donders goed dat alcohol uitsluitend loze calorieën bevat, maar dat het laten staan zoveel impact zou hebben had ik niet verwacht. Zeker in de zomermaanden met festivals, barbecues en andere festiviteiten liggen de glaasjes alcohol overal op de loer. Om deze te weerstaan, heb ik mijn vaste looproutes omgerekend naar calorieën. Een biertje is drie kilometer rennen, wodka-jus d’orange wordt al gauw vijf. Een uur inspanning is zo verdronken.

Ik heb niks nieuws uitgevonden, maar het werkt. Maak het concreet en het motiveert. Of het nu een pintje is, een pizzapunt of een gebakje, reken het om naar lijden. Calorieën is een vaag begrip, de schaal van afzien begrijpt iedereen.

Bedankt Niels!

Geplaatst door: Odile Desbeck