Foodie in Zuid-Amerika

zuidamerika

Enkele dagen geleden landde ik terug op Europese bodem, na een volledige maand door het verre Zuid-Amerika te hebben gereisd om daar de culinaire (en minder culinaire) cultuur op te snuiven.

Onze reis is gestart in Chili: Santiago >> Valparaiso >> San Pedro De Atacama

De Zuid-Amerikaanse keuken is… hoe zal ik het stellen… anders :-)

Bij de start van onze trip was het extreem moeilijk om groenten te vinden. Je kreeg er vis of vlees met aardappelen. Als er “ensalada” voorzien was, kwam je er wat bedrogen uit met een verschrompeld blaadje sla, met de eigenschappen van een zeemvel, en een half schijfje tomaat (als je geluk had 1 volledige).
Verder heb ik me laten vangen bij het bestellen van gerechten waar “Milanese” achter stond. Ik dacht dat het om een saus zou gaan, maar eigenlijk betekent dat “gepaneerd” of “schnitzel-like”. Sauzen zijn voor de Chilenen nog onbekend terrein, zo bleek tot grote wanhoop van mijn wederhelft…
Wat ik in dit stadium van de trip nog niet wist, is dat “empanada’s” later door het leven zouden gaan als mijn favoriet, Zuid-Amerikaans voer. Ik had er in Chili enkele gegeten, maar het is pas in Argentinië dat ik helemaal verliefd werd :-) Bekijk het receptje hier!

Kortom: Chileense keuken was voor mij: groenteloos, zeer vlees- en aardappelrijk, lekkere witte vis en mijn introductie in de wondere wereld van de empanada’s.

 

Dan verder naar Bolivië: Uyuni >> Tupiza

Bolivië was op voedingsvlak een beetje apart. Het is er op vele plaatsen nog niet heel ontwikkeld, waardoor de gastronomie uiteraard niet de topprioriteit is. Het werd het land waar we het minst gegeten hebben.
Wil je enkele kilootjes kwijt? Een weekje Bolivië will do the trick! Ons overlevingsrantsoen: fruitshakes.

Wat heb ik er wel ontdekt?
Dulce de leche: gecondenseerde melk, gemengd met gekarameliseerde suiker. Ze gebruiken het op elk moment van de dag en op ALLES! Op brood als ontbijt, tussendoor als snoep, omhuld door chocolade, als pannenkoekensmeersel bij het dessert,… Het stond zelfs courant als “Café dulce de leche” of “Dulce de leche milkshake” op menukaarten. Je vindt het in heel Zuid-Amerika, maar in Bolivië en Argentinië is het al wat de klok slaat.
Verder viel me ook op dat zij veel meer quinoa gebruiken. Het is stilaan aan het opkomen in Europa, maar in Zuid-Amerika en vooral Bolivië is het zo courant als aardappelen of rijst bij ons.

Bolivië staat dus synoniem voor: Quinoa, Dulce de leche en een makkelijk vol te houden crashdieet :-)

 

En hup naar Argentinië: Salta >> Cachi >> Cafayate >> Iguazu (giga watervallenparadijs) >> Buenos Aires (onze eindstop)

Wie “Argentinië zegt, spreekt in dezelfde zin ook het woord “steak” uit, right? Met grootse verwachtingen vertrokken we richting Salta met de missie: “Vind de beste (Argentijnse) steak die er bestaat.” En hebben we die gevonden? Ik denk het wel… In een restaurantje “El Patriarch” in Salta. Voor diegenen die naar Argentinië reizen, is dat een MUST DO: bestel er de “Bife de chorizo” (wat trouwens niets te maken heeft met de ‘chorizo’ worst die je ongetwijfeld kent) + pure de papa (een super romige en goed gekruide puree, waarvan je niet wil weten hoeveel boter er in zit). Als kers op de taart, ontdekte ik diezelfde avond ook mijn instant favoriete Argentijnse rode wijn: Pietro Marini Malbec (en voor de freaks: gemaakt in Cafayate).
Bij de vlees gerechten vind je er vaak de woorden “asado” en “parrilla”, wat slaat op een soort van barbecue techniek of het feit dat het gegrild is. Het zijn echte BBQ specialisten, die Argentijnen!
Naast de steak-zoektocht, waren we na ons groenteloos (en dus kleurloos) avontuur ook ECHT toe aan verse en sappige ingrediënten in diverse kleurtjes. En die vonden we! Nog nooit had ik een rasechte vleeseter – aka mijn ventje – zo zien genieten van een eenvoudig slaatje.
Maar het meest typisch Argentijnse item was toch wel de “Yerba mate”. Lees mijn blogpostje hierover!

In de “must try” categorie voor Argentinië dus: Bife de chorizo met pure de papa, vergezeld van een glaasje Pietro Marini en je eerste Yerba mate beleving.

PS: Dit verslagje is maar een maandje door een sleutelgat piepen, ik ben ervan overtuigd dat Zuid-Amerika nog veel meer te bieden heeft als je op de juiste plaats geraakt :-)

Geplaatst door: Odile Desbeck